نفسهای عمیق نشانه ناگفته های بسیار است.

ناگفته هایت را شعر نکن که دیگران بخوانند.

سکوت کن که همه بشنوند!

بگذار آنکه دوست ندارد نشنود.

تو سکوت مقدست را .

رنجها و دلهره هایت را در دل بریز.

تا آنکه را دوست می داری در آسایش خود به سر برد.

حتی گفتار تو نیز او را نیازارد

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 3 اسفند 1388    | توسط: سوگند    | طبقه بندی: شعر و ادبیات،     | نظرات()